فاضلاب صنعتی تولیدشده در پالایشگاه‌های نفت و گاز اغلب حاوی مقادیر قابل‌توجهی از روغن و چربی است که باید به‌طور مؤثر حذف شوند تا الزامات زیست‌محیطی برای تخلیه فاضلاب رعایت شده و از آسیب‌های اکولوژیکی جلوگیری شود. این مطالعه به ارزیابی و مقایسه کارایی روش انعقاد شیمیایی با استفاده از FeCl₃ و PACl در مقابل سیستم جداسازی سنتی API در حذف روغن و چربی از فاضلاب صنعتی در یک پالایشگاه بزرگ گاز در خاورمیانه می‌پردازد. در این پژوهش از روش‌شناسی توصیفی-تحلیلی استفاده شده است که طی آن مجموعه‌ای از آزمایش‌های جار کنترل‌شده انجام گرفت تا تأثیر مقادیر مختلف منعقدکننده (در بازه 10 تا 100 میلی‌گرم بر لیتر) و سطوح مختلف pH (5، 7، 9 و 11) بر عملکرد تصفیه بررسی شود. این آزمایش‌ها با هدف تعیین شرایط بهینه برای حذف روغن و چربی با استفاده از FeCl₃ و PACl طراحی شدند. به‌صورت موازی، عملکرد سیستم API موجود نیز از طریق نمونه‌برداری از ورودی و خروجی آن در دو فصل مرطوب و خشک مورد ارزیابی قرار گرفت تا اثرات فصلی بر راندمان عملکرد مشخص شود. برای اندازه‌گیری غلظت روغن و چربی در تمام نمونه‌ها، از روش گراویمتری استاندارد طبق پروتکل‌های EPA استفاده شد. نتایج نشان داد که هر دو منعقدکننده از کارایی بالایی در حذف روغن و چربی برخوردارند، اگرچه FeCl₃ عملکردی اندکی بهتر از PACl داشت. بیشترین راندمان حذف (بیش از 98 درصد) در pH برابر 11 و دوز 50 تا 100 میلی‌گرم بر لیتر حاصل شد. در مقایسه، سیستم API عملکرد پایداری با راندمانی حدود 92.5 درصد، به‌ویژه در فصل مرطوب با بار آلودگی بیشتر، نشان داد. در مجموع، روش انعقاد شیمیایی در تمامی شرایط آزمایش‌شده عملکرد بهتری نسبت به روش API داشت و به‌عنوان روشی قابل‌اعتمادتر برای دستیابی به استانداردهای زیست‌محیطی و مدیریت بارهای متغیر آلاینده‌ها معرفی می‌شود.